Ο αέρας με τη θέρμη ενός συνθήματος. Μερικές φορές οι στίχοι γίνονται ένα έγγραφο καταγγελίας, απαλλαγμένο από ποιητική πτήση. Είναι αντίδοτο και δύναμη για να συνεχίσουμε διατηρώντας τις εμπειρίες όλων εκείνων που απουσιάζουν, το σκληρό μέγεθος ενός παρελθόντος που κατακλύζει και ακυρώνει οποιαδήποτε λήθη.
Ο λόγος για την 2η εξαιρετική ποιητική συλλογή της Κυρίας Δέσποινας Marquardt Αναστασιάδου- Εντός παλίρροιας από τις εκδόσεις: Αποστακτήριο (δίγλωσση ποιητική συλλογή Ελληνικά- Γερμανικά).
Οι λέξεις προορίζονται να απελευθερωθούν από την ενδοσκοπική καταπίεση του εαυτού, της γραφής τους και γίνονται ένα κατοικήσιμο ένα έδαφος στο οποίο επιβεβαιώνεται η ένταση αυτού που έχει βιωθεί, Εκείνο το απαραίτητο ψωμί του οποίου το καλούπι χρειάζεται ισότητα και δικαιοσύνη. Καλλιεργούν τη συνεχή δυναμική μιας μάθησης που έχει Ξεπεράσει αυτή τη ρομαντική αντιπαράθεση μεταξύ γραφής και ζωής.
Κάθε προσωπική ανθολογία προϋποθέτει μια μεταβλητή κυματική ολίσθηση. Μέσα σε αυτή την επιφάνεια της περιεκτικής ποικιλομορφίας αποτελεί έναν πυρήνα κεντρικό. Η αγάπη είναι ένας κρύσταλλος – διάφανος ή ομιχλώδης – που φεύγει ανακαλύπτοντας την αντιφατική γλώσσα της πραγματικότητας. Μεταξύ πληρότητας και απουσίας έχουν γραφτεί ποιήματα της κενής νύχτας.
Τα ποιήματα καλωσορίζουν μια ποίηση ωριμότητας που έχει χαρακτήρα πιο οικείο και συμβολικό. Βάζουν υλικό σε μια αισθητική ιδεολογία που δεν είναι απλά μια χούφτα βεβαιότητες με διάχυτα όρια.
Οι εσωτερικές σκιές τρέπονται σε φυγή. Οι στίχοι κυοφορούν μια έρευνα του εαυτού που συνδέεται με την υπαρξιακή εμπειρία και στο αίσθημα παλμών του πνεύματος.
Οι μνήμες ξεπερνούν τα όρια που θέτει το παρόν για να να ανακτήσει ένα οικιακό περιβάλλον, που κατοικείται από βασικές παρουσίες συναισθηματική, όπου η διαδρομή ζωής ξεκουράζει τα συναισθήματα πάνω από την καθημερινή. Το ποίημα γίνεται ένας γαλήνιος λόγος για να δείξει τη συναισθηματική του πληρότητα με τη φιγούρα ή εξερευνά τις ρωγμές του πόνου.
Η ποιητική φωνή είναι δυνατή να εισέλθει στη διέλευση των ρολογιών και να ανοίξουν τα παράθυρα σε ένα χθες που σιγά-σιγά αραιώνεται σε άλλα χέρια. Ωστόσο, η ποίηση συνεχίζει να ρέει να συνθέτει μια δεύτερη βιογραφία, ένα έργο με πλήρη βατότητα λόγου με τα απρόοπτα της ύπαρξης.
Ο ποιητικός λόγος της κυρίας Δέσποινας Marquardt Αναστασιάδου κάνει το γράψιμο μια συνεχή αναζήτηση της αλήθειας και ομορφιά, μια άσκηση στο εσωτερικό βλέμμα, ικανή να μεταμορφώσει το γνωστό και το εμφανής και ανακαλύπτει την ανθρωπότητα ανάμεσα σε εκπληκτικές σημασιολογικές καλλιγραφίες.
Φτάνει στο σταθερό μονοπάτι της ποιητικής της ουσίας. Αποκαλύπτει την εγωκεντρική καλλιγραφία μιας υποβλητικής ποίησης, που υπερβαίνει την προσωπική εμπειρία για να γίνει πληγή και ουλή, η ουσία του ανθρώπου στην αιώνια πάλη του ενάντια στο χρόνο.
Ο ποιητικός εαυτός δείχνει ένα ισχυρό Μια παρατηρητική ικανότητα που αφομοιώνει και απορρίπτει ζωτικές ακολουθίες. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα Μια αντανακλαστική μέθοδος που αμφισβητεί την εσωτερική πραγματικότητα του οικογενειακού πυρήνα.
Ποίηση που κάνει την ταπεινοφροσύνη φιλοδοξία μυστικισμό και θεραπεία, ώστε οι λέξεις να βρουν τη θέση τους και τη δική τους Ανυπομονησία να μάθω. Ανθρώπινος καρδιακός παλμός και ζεστό αίμα που αναδύεται από τη ζωή και εμπειρία ενός "εγώ" που βρίσκεται σχεδόν πάντα στο χάος.
Ένα εκφραστικό υλικό που μοιράζεται κριτήρια αισθητική και διανοητική προσέγγιση σύμφωνα με μια επιλεκτική μνήμη Επικλήσεις και μνήμες, φαντασίας και πραγματικότητας. Στο εργαστήριο του συγγραφέα, το πιο σημαντικό εκφραστική κάθαρση, το συναισθηματικό επιθήλιο και η σωστή ισορροπία μεταξύ του Οι επιθυμίες του υποκειμενικού πρωταγωνιστή και του κοινού περιπατητή στα συλλογικά πεζοδρόμια.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ !!!!!!!!
