Ο ουρανός άνοιξε επιτέλους σήμερα και το καλοκαίρι μπορεί να εκραγεί και να κάνει να ηχήσει η συμφωνία του, από χρώματα καθαρά και έντονα. Τα μάτια μου θαμπωμένα περιβάλλουν το καλυμμένο από χρυσό και γαλάζιο τοπίο – σε ορισμένα σημεία ανάβουν εκρήξεις του πορφυρού και του πράσινου. Παρατηρώ, ότι προοδευτικά, όλες οι μορφές, τα όντα και τα πράγματα, χάνουν τα περιγράμματά τους και τη σταθερότητά τους μέσα στη θάλασσα των χρωμάτων, διαλύονται σε μια χρωματικότητα που πάλλεται με χίλια μηνύματα.

Δεν είναι απλά ένας καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης, ο Διονύσης Λεϊμονής. Η γλώσσα πιο υποβλητική από την ίδια τη γλώσσα, ένα σύστημα επικοινωνίας, χάρις στο οποίο λέξεις και αντιλήψεις έχουν τη δύναμη να μετασχηματιστούν σε αισθήσεις καθαρές και άμεσες, στην εικόνα αυτού του τοπίου, που σαρώνεται από το φάσμα ακτίνων χρωματισμένων από το φως.

Εχει μεγάλο φάσμα αισθαντικότητας.

Το δέκατο έβδομο κιβώτιο ανοίγει ακριβώς αυτό το χώρο παρεμβολής, μήτρα του συμβολικού, ανάμεσα στις κατηγορίες των αντικειμένων της σκέψης και αυτές των υλικών αντικειμένων, τις σχέσεις που υφαίνει τόσο αριστουργιματικά στο βιβλίο του, μεταξύ τους, πέρα από τα τεχνάσματα και τη ματαιότητα του ορατού, αποκτούν ένα χαρακτηρισμό των μορφών.

Η σημαντικότητά, γι’ αυτό του συγγραφέα (διαμέτρημα και ακτίνα) είναι ανάλογη όχι μόνο με την εξωτερική μορφή της δουλειάς του, αλλά με τον θεμελιώδη χαρακτήρα του, να εκφράσει την ενότητα, σε κάθε τι στο σύμπαν.

Μας δίνει, σ’ αυτή, ένα μήνυμα κατανόησης και συνειδητότητας, αυτής της παντοδύναμης αιώνιας ενέργειας, που αν κατανοηθεί θα μπορούσε να φέρει, τον σημερινό κόσμο, σε ένα άλλο επίπεδο διανθρώπινων σχέσεων.

Θα ήθελα τον καιρό εκείνο να ζούσε ο Διονύσης Λεϊμονής να ήταν στην καλύμνια ομάδα βουτηχτάδων και να μας επέστρεφε το πολυτιμο δέκατο έβδομο κιβώτιο.

Ενα βιβλίο που ΑΞΙΖΕΙ να διαβαστεί απο όλον τον κόσμο.